سلام

ببخشید اگه این پست رو گذاشتم

یه وقت بی ادبی نباشه

این پست فقط به درخواست یه شخصی بود و فقط برای خنده آماده شده

پیشاپیش عذرخواهی میکنم از همشهریای اصفهانی گل خودم

البته این پست رو سعی کنید با لهجه اصیل اصفهانی بخونینش

نقش "که که" درفرهنگ اصیل و غنی اصفهان

واژه "که که" یکی از واژگان پر کاربرد درشهر اصفهان و میان اصفهانیان است که هر اصفهانی بطور روزمره چند بار یا خود بکار می برد و یا در محاورات روزانه از افراد مختلف :  از فامیل و دوست و آشنا  و هم کلاسی گرفته تا غریبه ها ، راننده تاکسیا ، راننده واحدا، فروشندگان دوره گرد، موتوریا ، سبزی فروشه و بقاله، سوپریه، بازاریه،... بگوش می شنود در واقع اصفهانی ها با این واژه و کاربرد های پردامنه آن بزرگ می شوند و زندگی می کنند

معنای لفظ «که که»: مدفوع ، گُه، کثافت

کاربرد های گوناگون "که که" در محاورات روزانه ومثل ها ومتل های اصفهانی :

که که : آدم بیخود و نَیَرْز، جنس یا چیز بی ارزش، بُنجُل

که که را : یارو را، طرفو

رو که که : برو بد بخت ، برو دربدر، زنهار دادن با تصغیر

بد که که یِس : آدم خیلی بدیه، آدم بیخودیه

که که یِّهْ : شاغل در حرفه شریف پیت کشی(تخلیه کننده چاه مستراح)، کسی را ندا دادن با تصغیر تامّ.  کاربرد : اُ که که یّه

امشب ای ماه به درد دل من تسکینی

   آخر ای ماه تو همدرد من مسکینی

       کاهش جان تو من دارم و من می دانم

          که تو از دوری خورشید چه ها می بینی

   تو ای بادیه پیمای محبت چون من

   سر راحت ننهادی به سر بالینی

       هر شب از حسرت ماهی،من و یک دامن اشک

       تو هم ای دامن مهتاب پر از پروینی 

     همه در چشمه ی مهتاب غم از دل شویند

       امشب ای مه تو هم از طالع من غمگینی

        من مگر طالع خود در تو توانم دیدن

         که توام آینه ی بخت غبار آگینی

         نی محزون مگر از تربت فرهاد دمید

       که کند شکوه ز هجران لب شیرینی

           تو چنین خانه کن و دل شکن ای باد خزان

         گر خود انصاف کنی مستحق نفرینی

           کی بر این کلبه ی طوفان زده سر خواهی زد

      ای پرستو که پیام آور فروردینی

 BTH 

داشتم کتاب میخوندم که یه دفعه چشمم افتاد به این شعر ... حیف بود که شما از دست بدین برا همینم گذاشتم که بخونیدش

فکر کردین برا چی مرتضی پشت تاکسیش اینو نوشته؟؟

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم .

نه طاعت می پذیرفتم ،

نه گوش از بهر استغفار این بیدادگرها تیز کرده ،

پاره پاره در کف زاهد نمایان ،

سبحۀ، صد دانه میکردم .



عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم .

برای خاطر تنها یکی مجنون صحرا گرد بی سامان ،

هزاران لیلی ناز آفرین را کو به کو ،

آواره و ، دیوانه میکردم .



عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم .

بگرد شمع سوزان دل عشاق سر گردان ،

سراپای وجود بی وفا معشوق را ،

پروانه میکردم .



عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم .

بعرش کبریایی ، با همه صبر خدایی ،

تا که میدیدم عزیز نابجایی ، ناز بر یک ناروا گردیده خواری میفروشد ،

گردش این چرخ را

وارونه ، بی صبرانه میکردم .



عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم.

که میدیدم مشوش عارف و عامی ، ز برق فتنۀ این علم عالم سوز مردم کش ،

بجز اندیشه عشق و وفا ، معدوم هر فکری ،

در این دنیای پر افسانه میکردم .



عجب صبری خدا دارد !

چرا من جای او باشم .

همین بهتر که او خود جای خود بنشسته و ،تاب تماشای تمام زشتکاریهای این مخلوق را دارد،!

و گر نه من بجای او چو بودم ،

یکنفس کی عادلانه سازشی ،

با جاهل و فرزانه میکردم .

عجب صبری خدا دارد ! عجب صبری خدا دارد !